in ,

Değişik Duygu

Birkaç yıl öncemi düşünüyorum, arkadaşlarıma güvendiğim, tüm kalbimle gülüp kahve içtiğim, dolunayın batışını izlediğim yaz akşamlarını, öylesine yürüdüğüm caddelerdeki beni düşünüyorum. Dinlediğim şarkıların hissettirdiklerini…

İçimde o zamanki umudumu arıyorum. Böyle habersiz böyle tamamen gidemez, bitemez, bitmemeli. Sabah uyandığımda, perdelerimi açtığımda gülümserdim odama dolan güneşle. Şimdi gözlerim kamaşıyor, o anın tadını çıkarmayıp yüzümü soğuk suyla yıkamaya koşuşturuyorum. Aynada kendimi izliyorum sonra, bazen kendime gülümsüyorum, beğeniyorum o gün kendimi. Bazen de aynalara küsüyorum. Önemli değil bunlar, konu benim tavrım. Neler oluyor?

Ben ne zaman günlerim böyle çabuk bitmesini istedim. Her gece uyumaz günümü uzatırdım, yapacak çok şeyim olduğunu düşünürdüm, uykusuzluğumla bile mutlu olurdum. Şimdiyse herkes uyuduğunda odama kapanıp sevdiğim o diziyi bile ortasında kapatıp yatıyorum. Arkadaşlarımla buluşup uzaklara dalıyorum.. Kızıyorum kendime.

Tek niyetim, bu yazdıklarımdan bir şeyler öğrenip, değişmek. Eski beni çok özledim. O olsa şimdi ne yapardı bilmiyorum. Bence o da bilmezdi çünkü bilmediği için mutluydu. Şimdi dizimi izlemeye gidiyorum. Bir dahakine mutluluğumu paylaşmak dileğiyle…

Ne düşünüyorsun ?

1 puan
Artı oy Eksi oy

Bilmeniz Gereken 7 Kadın Fotoğrafçı

Kalbin Susuşu