in ,

Boş

Biraz ağladım, az da uyudum. Başımda çiçekli mor taç vardı, hatırladın mı o günü ? Ölü gibi durmayasın biraz renk versin diye vişneli dudak kremini sürüp durmuştun. Siyah değildi akan gözyaşlarımız* ama içinin karası saydam olup çıkmıştı dışarı sanki. Yanağından biri düşmeden, diğeri kurumadan ardı ardına akmıştı yaşlar. Güzeldin o gün. Diğer günlerin aksine. Prenses gibi hissetmemiş miydin, dürüst ol. Başında çiçekli taç vardı. Durgundu belki bakışların ama güç vardı yine de. “Yenilmedik.” diyordu. Belki de yenildik. Ama gururla. Dikti başın, omuzların. Aynı ağırlık-hatta belki bir kaç ton daha eklenerek- vardı ama, diktin. Herkese belki de.

   Sessiz düşünmeye başlamıştın dün, hatırlıyorum. Öyle değil, kendinle iletişimdeydin yine ama duyulur bir ses yoktu. İçine konuşup içine yanıtlıyordu için sana.

     Kimse yoktu, hatırladın mı ? Prenses gibi demiştin ya, kocamandı bakışların. Gözlerin aynı heyecanla bakıyordu. Ne güzel oluyormuşsun kocaman bakınca. Daha masum, daha sevecen sanki. Bekledin, gelmediler. Ağladın, bak ne çirkinleştin. Gittikçe sertleşti bakışların. Soldu masumiyetin. Sevecenlik ? Yerini öfkeye, belki hırsa bıraktı. Ama başındaydı yine o çiçekli taç. Neye dönüştün sen ? Böyle prenses olunmaz ki. Çıkar başındaki tacı. Hak etmiyorsun böyle çirkin duygular besledikçe.

   Canım acıdı. Gözlerim yeşildi, görmemiştin, yoktun sanki. Tuzlu suyun basit bir etkisi belki de. Ama yeşildi gözlerim düşerken yaşlar. Öyle güzel oluyorum, biliyor musun ? Gözlerim yeşilken. Beni öyle görsene bir gün. Ya da görme. “Prensesler” yalnız ağlar. Ve “periler” ölürken özür dilerler.*1

  Rahatlamıştım yaş akınca biliyor musun ? Geçmedi, geçmiyor ama uzunca bir zaman sonra ilk defa rahat hissetmiştim. Hatta daha fazlasını bile istedim.

*Didem Madak – Paragraf Başı

*1 Kafkaokur 2018 Mart sayısı, Ece Temelkuran- Gürültüde Utanmak

Ne düşünüyorsun ?

0 puan
Artı oy Eksi oy

Bir cevap yazın

Kalbim Avuçlarında

Müstesna Bir Çiçeğe