in

Ertesi Günlerim Aynı

Yaşıyor muyum ben şimdi? Nefes almak, her gün yeniden uyanmak yaşamak demek midir? Bakıp görmüyorsam, yemek yeyip tat alamıyorsam, koklayıp mutlu olamıyorsam ve ben her gün, istisnasız her gün aynı şeyleri yaşıyorsam, söylesenize sizce ben yaşıyor muyum? 

Elbette ki yaşamıyorum. Akşam 10’da yatıyor öğlen 11’de uyanıyorum, farkındayım fazla uyuyorum. Üşenmezsem belki ufak bir kahvaltı yapıyorum sonra da çayımı alıp balkona çıkıyorum. Saatlerce gökyüzünü izliyorum, bulutları fotoğraflıyorum. Ara sıra gözlerimi kapatıp kuşları dinliyorum. İnsan sesleri arasında değil ben kuş sesleri arasında kayboluyorum. Şehirde yaşayıp şehre uzak kalıyorum. Benim gibi.. İnsan olup insanlara uzak kalmak gibi. Uyum sağlayamadığı için dışlanması gibi.. 

Keyfim yerindeyse, soldan değilde sağdan uyandıysam şehre inip kahve içmeye gidiyorum. Monotonluk üzerime sinmiş olmalı ki farklı bir cafe’ye bile gidemiyorum. Hatta farklı kahveler bile denemiyorum, deneyemiyorum. Alt üstü bir kahve demeyin, yalnız olunca insan ona bile heves edemiyor. Hevesin dışında başka sebeplerim de var tabi ki. Mesela diyorum ya kahvenin ismini yanlış söylersem, ya o kahvenin içine benim onaylamam gereken bazı şeyler katılıyorsa ve ben onları bilmiyorsam. Bunlar yazmakla bitmez ama ben her gün yaşıyorum. Mesaj atanım olursa cevap veriyorum, olmazsa zaten ben hiç yazmıyorum.  Böyle böyle saatler, dakikalar, saniyeler, saliseler geçiyor. Dünya dönüyor, hayat devam ediyor ve ben güneş batıp gökyüzü kararınca yine benimle kalıyorum.. 

Fakat tek bir şey var ki kimsenin bilmediği benim bile açıktan söyleyemediğim tek bir şey. Ben artık ertesi günlerimin farklı olmasını istiyorum, aldığım nefesin hakkını vermek, yediğim yemeğin tadını almak, bakıp görmek istiyorum. Ve tüm bunlar toplayınca tek bir şey oluşuyor. 

”ben yaşamak istiyorum” 

Ne düşünüyorsun ?

2 puan
Artı oy Eksi oy

Kitap Testi – George Orwell, 1984 ve Hayvan Çiftliği

One Day – Biraz kitap yorumu