Ayşe Sönmez

YÜZÜYOR, DÜŞÜYOR BİRAZ DA ÖLÜYOR GİBİ Bir deniz var. Gözlerinde, gözbebeklerinin çevresine yerleşmiş. Gözle görünen değil, sadece hissedilebilen bi mavilik ve de derinlik. Yüzmüyorum, yürüyorum gibi üstünde; hiç batmadan üzerim bile ıslanmadan. Adımlarımda karışıyorum sana. Toprağına filiz, maviliğine de turuncu ya da kırmızı oluyorum gibi. Senin aksin olup karışıyorum. Bütün olamıyoruz tabi. Tamamlamıyoruz birbirimizi, sırıtıyor […] Daha fazla

Yalnız Değilsin. Özlemek. Okunduğu gibi kolay mı yürekte harflerin sıralanışı. Özlemek denince içimde küçük bir kız çocuğu dalıyor bile uzaklara. Ne düşünüyor neyin yasını tutuyor kim bilir. Yas mı yoksa başka anlamlara kapı aralayan dillendirilmesi güç duygular mı yakasından tuttuğu, bilemiyorum. Her ne ise hissettikleri düşürmüş yüzünü. Soldurmuş içindeki birtakım çiçekleri. İlkolkulda yanından ayırmadığı oyuncak […] Daha fazla

OLAĞANÜSTÜ RENKLİ KADRO Aile. Aile önemlidir değil mi. Dört harfli kuyruklu yıldız. Senin pusulan. Tartışmasız bu hayatta en sevdiğimiz en değer verdiğimiz. Kimi 3 kişiden oluşur kimi kocaman dev kadro. 3 kişi de olsa 7 kişi de olsa yürekte hissedilen şölen hep aynıdır. Sırtını hiç şüphesiz yasladığın gölgesinde güveni yudumladığın kocaman bi çınar işte. Şükür […] Daha fazla

Döngü Geçiyor. Belki çok hızlı biraz flu. Belki oldukça yavaş her şey bir o kadar net. Bazen boğuluyorsun karmaşanın içinde. Bazen yudum yudum işliyorsun içine olanı biteni. Görüyorsun, yemyeşil yapraklar turuncuya çaldı da gün sayıyor bile dökülmeye. Baharı cıvıl cıvıl yaşarken akla düşüyor mu renklerin vedası veyahut güneşin artık biraz daha arka plana çekilip hırkaların […] Daha fazla