in

Sorgu

      Tanımsız bir noktada durmuş kendimi arıyorum. Unutulmuş bir tadın ardına takılıp, bütün yitirdiklerimi bulmaya çalışır gibi arıyorum. Neyim ben? Kimim?

      Kendimi düşündükçe zamansızlık içine düşüyorum. Ne zaman gerçekten büyüdüm? Büyüdüm mü? En koyu soruların gölgesine düştü zihnim. Terimi rüzgarın eline veriyorum. Az sonra bilgisizliğin acısı sarıyor göğsümü.Acıtan cevapların yaman fırtınasında sığınacak geceler düşlüyorum.  ” Gözleri yatırıp uzaklara ” kendimi düşünüyorum. Bir sonuca varmalı mıyım? Gerçekten kendi özümü bu kadar iyi tanımalı mıyım? Ya sonuçlar beni mahvederse? O kadar objektif bakabilir miyim kendime? Başkalarına mı sormalıyım kendimi? Onlar da taraflanır. Ben doğdum doğalı Güneş’in etrafına on dokuz kez döndü Dünya. Ne yaptım? Yolun başında yükünden yorulanlardan mıyım? Yüküm var mı? Ayrıksı mıyım, sıradan mı? Herkes kendini özel hisseder mi? Herkes özel midir? Kimi, neden özelleştiririz hayatlarımızda? İnsanı özel yapan nedir?

Aklın, mantığın coşması, kimsenin yazamadığı ortak şiirin adı ” mutluluk”. Tüm cevaplar onda mı? Kimi mutlu ettiğimi, ne zaman mutlu olduğumu, mutluluğu paylaştığım anları hatırlarsam özümdeki anlamı bulabilir miyim? Hayır. Acı, üzüntü, keder, hüzün… Bunların geçtiği anları hatırlasam? Hayır. Korku, şaşkınlık, hayal kırıklığı, şüphe, merak ya da eğlence? Hayır. Aşk, sevgi? Hayır. Dostluk, arkadaşlık, kardeşlik, düşmanlık? Hayır. Bilgi, okumak, yazmak? Hayır.  Peki bunları birleştirsem? Çok mu uzun olur?

Kendimi bulmamın en iyi yolu hissettiğim anları toplamak. Kaç kez hissettim? Ne hissettim? İşte bunların toplamı bana kendimi verir. Yaptığım çalışmalar, dolu geçirdiğim zamanlar bana kendimi verir. Boş geçirdiğim, öylesine nefes aldığım her günü hayatımdan çıkarıp kalanları toplarsam kaç yıldır gerçekten ”insan” olduğumu bulurum. Yaşadığım duygular, öğrendiğim bilgiler beni insan yapar, büyütür, güzelleştirir.

Her anınızı yaşayın. Hissedin, öğrenin. Her hissi tadın. Kendinizi geliştirin. Okuyun, izleyin, gezin, uyuyun. Bir kez geldiğiniz dünyadan güzel ayrılmak o kadar kolay ki… Kimsenin özgürlüğüne el koymadan, çalıp çırpmadan, kırıp dökmeden, kimseyi öldürmeden, kimse size zarar vermedikçe onlara karışmadan ve dürüstçe yaşayın. Herkesin hislerine saygı duyup, fikirlerini dinleyin. İnsan olanları ayırt edip onları tutun hayatınızda. Sıradan geliyor kulağa, ne var ki bunda diyorsunuz okuyunca. Şöyle bir bakınca böyle insanlara rastlamak ne kadar azalmışsa bunlara sahip insanlar o kadar özelleşmiştir. Kendinize ”iyi” bakın.

Ne düşünüyorsun ?

0 puan
Artı oy Eksi oy

Veba – Albert Camus | 11 Alıntı

Kendimize geç kalmayalım.