in

Kendimize geç kalmayalım.

  • Kendimizi bir türlü sevemiyoruz. Insanların bize yaptıklarını düşünmekten, üzülmekten kendimize vakit ayıramıyoruz. Benliğimizden uzaklaşıyoruz. Onların bu bencilliği bizi bitiriyor. En basit şeyleri bile kendi iç dünyamızda zorlaşır hale getiriyoruz. Şu kısa hayatta yapmak istedigimiz şeyleri düşünmekten ileri gidemiyoruz. En kötüsü de bizi bu hale getiren sevdiğimiz, değer verdiğimiz onlar için kendi hayatımızı önemsemediğimiz insanların umrunda bile değiliz.
  • Tamam diyorum bazen onlarda benim umrumda değiller. Sonra birinden o çok sevdiğim beni umursamayan insanın mutsuz olduğunu duyuyorum. Hemen yelkenleri suya indirip ona nasıl destek olsam diye düşünüyorum. Peki onlar bizim onlara acıdığımız gibi sıra bize geldiğinde bize acıyorlar mı? Oğuz Atay’ın ” Bizi de bu acımak mahvediyor albayım. Başkalarına acımakla başlayan bu tehlikeli duygu her zaman kendimize acımakla son buluyor. Kendimize acımaktan başka işlere zaman kalmıyor.” Dediği gibi olan bize oluyor hep. Yine onun dediği “Bize acınmadığı için acımamalıyız. ” Acımayalım, gitmeyelim kimsenin peşinden, uzak duralım.
  • Insanlar öyle ki dinlemeye fırsat vermeden ne düşünüyor ne hissediyor bilmeden kendinde hata aramadan sadece uzaktan gördüğüyle sıkıntılı damgasını yapıştırıyorlar. Kimse görmüyor arkadaşım kimse görmek istemiyor. Sen ne kadar karşındaki için kendini paralasanda senin için kılını bile kıpırdatmak istemiyor. Çünkü nasıl olsa hata yapsada sen affedeceksin unutacaksın yine sen koşacaksın onun yanına. Böyle yapınca değerli olmuyorsun. Umursamazsan daha kiymetlisin. Böyle insanları çıkarmalıyız hayatımızdan. Bu insanlardan vazgeçip onların bize vermediği değeri kendimize biz vermeliyiz. Olabildiğince uzaklaşalım onlardan, yalnızlığımızı kimseyle paylaşmayalım. Bırakalım umursamasınlar, bırakalım hatayı hep karşıda arasınlar. Bizi kırdıkları yerden güçlenelim. Kendimizden ödün vermeyerek bakmayalım arkamıza.
  • Kendi benliğimizi bulmaya çalışalım. Bırakalım onların peşinden koşmayıda kitapların peşlerinden koşalım. Hatalarımızı insanların kırarak söylemesine izin vermek yerine kitaplar söylesin her şeyi. Bazı kitaplar dışarıdan nasıl göründüğümüze ayna olur. Farkında olmadan karşımıza çıkan bir karakterde kendimizi buluruz. Yaşadığımız sorunları sadece bizim yaşamadığımızı, doğrularımızı yanlışlarımızı görürüz. Ve kimseye ihtiyacımız kalmaz. Yolumuza bakalım artık. Devam edelim her şeye rağmen umudumuzu kaybetmeden. Bizleri anlayacak bizleri OLDUĞUMUZ GİBİ SEVECEK insanları sabırla, inançla bekleyelim..

Ne düşünüyorsun ?

5 puan
Artı oy Eksi oy

Bir cevap yazın

Sorgu

Günün Baş Harfiyim