in

Karmaşa

Bazı insanlar çok şanlısıdır, kalplerinin yerini ilk kez sevgiyle  hissederler ve bu ömürlerinin sonuna kadar devam eder. Bazıları ise -mesela ben- kalplerinin yerini acıyla karışık sevgiyle hisseder. Bir yandan deli gibi severken diğer yandan deli gibi sevdikleri acıtır canlarını… Kalplerindeki acı ve sevgi karmaşası; önce yaşama sevincini, sonra umudunu en sonunda da tüm hayallerinin öldürür ve geriye ruhsuz gezen bir kefen kalır… Bu kefen nasıldır biliyor musunuz ? Kahkahalar atar mesela sonra bir anda duraksar aklına O gelir önce dudakları düşer sonra gözleri dolar ve gözyaşları istemsizce akmaya devam eder, engel olamaz gözyaşlarına çünkü yüreğinin yangını söndürür sanar… Ne gözyaşlarının dindiği ne de gözyaşlarının yürekteki yangını söndürdüğü görülür…

Aradan günler, haftalar ve aylar geçer. Onsuz yaşamaya alıştığını zannedersin, kalbindeki acı ve sevgi karmaşasının yok olduğunu hissedersin, hatta öyle bir an gelir ki; kendine “Ben çok iyiyim artık.” bile dersin… Sonra ne olur biliyor musun ? Gecenin bir vaktinde senden kilometrelerce uzaktaki biri sen yıldızlara bakarsan sana aniden “İyi misin ?” diye sorar. Önce bir duraksarsın ve “Acaba iyi değil miyim ?” diye düşünürsün. Bu düşünme en fazla iki saniye sürer. Sonra kendine dersin ki “Evet iyiyim, artık Onu unuttum, fotoğraflarına sosyal medya hesaplarına falan da bakmıyorum. Evet evet, iyiyim.” Bu cümleyi kurduktan sonra anlarsın ki; bir arpa boyu yol alamamışsın, hala yolun en başındasın… Bir bataklık gibi çıkmaya çalıştıkça iyice batmışsın çamurun içine…

Şimdi diyeceksiniz ki içinizden “Zaman, her şeyin ilacı. Elbet bir gün her şey normale dönecek.” Ben de size şöyle cevap vereceğim : “Zaman, güçlü insanlardan yanadır daima. Eğer sizin umudunuz, yaşama sevinciniz kalmadıysa zaman size tesir etmez.”

Ne düşünüyorsun ?

3 puan
Artı oy Eksi oy

Bir cevap yazın

Arıyorum

Kuramamak.