in

Farkındayım Artık

Anlatmak istemedim. Biliyorum anlatsam yardım edecekti. Bilmesin dedim babamın bencil olduğunu , bilmesin istedim annemin ne kadar üzüldüğünü. Hem bilse bile bunları değiştiremeyecektik ki. Bana iyi gelecekti sadece. Tüm bunlar devam ederken ben biraz daha az üzülecektim belki de.
İnsan değiştiremediği durumlarda tutsak kalırmış. Bir adım bile atamıyorum. Gamsız olsak ne iyiydi şimdi. Dönsek arkamızı başka hikayeler yazmaya başlasak. Kabul fikir fena değil. Ama gözünün önündekilere perde çekmek zordur. Görüyorken görmüyormuş gibi, duyuyorken duymuyormuş gibi yapmak zordur.
Ve yine insan yapamadıklarına üzülmekten yapabildiklerine sevinmeyi unutuyor. Ben artık yapabildiklerimi unutuyorum.
Yıllardır (farkındalığım arttığından beri) babamı değiştirmek istedim. Kızların ilk aşklarının babaları olduğuna hiç inanmadım, hiç inandırmadın baba. Kötü yönlerini törpülemek istedim hep. İyiliğin yetmiyordu sanki. Bir bencillik vardı. Yalanlar dönüyordu bazen. Yalanı hiç sevmem. Ama bu bencillik bana da geçmiş. Önce ben diyorum her zaman, diğerleri hep ikinci planda. Her şeyi önce kendime göre ayarlamaya çalışıyorum. Benim istediğim olsun diye küçük ikna stratejileri geliştiriyorum.
Sana benzediğimi seni tanıyınca anladım. Yine de seni hiç tanımasaydım diyemiyorum. Sadece çok büyük ama’larım var. Bana büyük özürler borçlusun. İnsanlara koşulsuz güvenimi çaldığın için, babamı gözümden düşürdüğün için, artık huzuru evimden dışarıda aradığım için ve daha bir çok şey için bana özür borçlusun baba. Bunları benden (bizden) çalmasaydın bugün her şey daha farklıydı. Mutluluk üzerine yazabilirdim. Buraya kocaman harflerle huzurlu olduğumu ve bundan daha güzel bir şey olamayacağını yazabilirdim. Ama huzursuzum babacığım. İşler hiç bu kadar yolundan çıkmamıştı.

Ne düşünüyorsun ?

1 puan
Artı oy Eksi oy

Bir cevap yazın

Nerdesin

Mori’ye Derin Bir Özlem