in

Yıldızların Işığında

Belki bambaşka bir ülkeye gitsek daha hızlı varardık hotelime. Ancak biz (erkek arkadaşım ve ben) Marmaris’in Söğüt Köyüne anneme ziyarete gitmeye karar verdik. Evden çıktığımızda saat 14.00’dı. Uçakla gelmemize rağmen annemin evine vardığımızda saat 22.00’dı. Karanlıkta pek bir şey belli olmuyordu ama yolda dik yokuşlar ve kayalar dağa çıktığımızı hissettiriyordu. Önümüz ise kocaman bir karanlık. Belki bir orman belki de sonu olmayan çayırlar.

Sabah uyanıp pencereyi açınca masmavi bir deniz ile karşı karşıya kaldık. 5 tane ada. En büyüğü ise Yunan Adası olan Simi Adası. Arabanın radyosunda çalan yunanca şarkılar şimdi anlam kazanıyor. Sanki suluboya ile yapılmış bir tabloya benziyordu karşı karşıya kaldığımız manzara. Gökyüzünün mavisi ile denizin mavisi arasında ustalıkla seçilmiş ton farkları. Her ağacın, her bitkinin rengi farklı bir yeşil.

Oturup bahçede rüzgarın yavaş yavaş esmesiyle sıcaklık tamamen tatlı bir okşayışa dönüyor. Bahçedeki 3 ayçiçeği bana dönük. İstemsiz bir gülümseme yaratıyor yüzümde. Cırcır böcekleri sadece geceyarısından sonra bir kaç saat uyuyorlar. Sonra konserlerine kaldıkları yerden devam ediyorlar. Yediğim her meyve sanki rengini taşıyor. Kokusu ile bütün parfümlerden bütün şekerlerden tatlı.

Bu farkı yaratan neydi? Denizin rengi, gökyüzünün yumuşaklığı, havanın kokusu… Neden burada farklıydı? Neden sıkışmış bir şekilde bu doğallıktan uzakta grilerde yaşıyoruz ki?  Bu soruları düşünürken uzaktan bir horoz sesi tekrar ana geri getiriyor beni.

Akşamları. Akşamları daha güzel burası. Oturup bahçede yapmayı tamamen unuttuğumuz o şeyi yapmaya başladık yeniden. Gökyüzüne bakıp yıldızları izlemek. Yıldızlara bakıp düşünmek. Hayal kurmak.

Oturup 2 saat televizyon izlemektense yıldızlara bakmak yaşadığımızı hissettiriyor.

Varolduğumuzu. Daha ne kadar burdayız bilmiyorum ama 1 gün sanki dolu dolu geçmiş 1 yıl olarak geçiyor burada.

Her bir kahkaha daha da canlı hissettiriyor.

Yeniden doğmuşuz gibi.

Ne düşünüyorsun ?

0 puan
Artı oy Eksi oy

- Demi van Zelst

İstanbul Üniversitesi | YES 15

Oy VerenlerHikaye Anlatıcı

Bir cevap yazın

Nevrotik

Umut/suz