in ,

Yalnızlık Otobiyografisi

Etimle, kemiğimle yalnızım,

İliklerime kadar sinmiş yalnızlık.

Göz kapaklarım taşıyamaz olduğunda kirpiklerimi,

Ağırlaşıp beton gibi, eğilince dudaklarıma doğru,

Boğulduğunda her yer karanlığa, seninle yalnızım.

Güneş, isyan çıkarır gibi doğduğunda balkonumdan içeri,

Yaşamla arama örülen mavi camlarımın ardında izlerken zeytinlikleri,

Hasret kalınca biraz yeşil, biraz da kızıla

-ama bil ki en çok sana-

Gözlerim aralandığında bulmak için sana uzanmış titrek ellerimi,

İşte o zaman kendimle yalnızım.

İşte o zaman,

Sözlüklerin arasında yıkanıp geliyor bir yalnızlık.

Buyur ediyorum baş köşeme, sırtında bir yaz günü

Bıraktığı yerde dökülüyor çıkınından parlak, sedef işlemeli hançerleri

Anlıyorum o zaman ne senle, ne kendim,

Etimle, kemiğimle

İşlenmiş iliklerime dek

İşte şimdi yalnızım.

Ne düşünüyorsun ?

5 puan
Artı oy Eksi oy

Bir cevap yazın

Modern Sanat

Ahmed Arif'in Leyla Erbil'e Mektuplarından Satırlar