in

Mühmel Yalnızlık

Kendimi bir martının sesinde ölürken buldum
Denize nazır boş bir bakışa denk geliyordum
Bir iki daha üçe, üç dört daha yediye
Ben sana, sen bana
Ben sen daha hiçe tekabül ediyorduk

Bir elin parmağını geçmez yalnızlığım
Boylu boyunca uzanmış göğsüme
Alıyorum nefes, veriyorum nefes
Kalan bir ben varım nefesten geriye
Kalanı, kimse düşünmez
Nefesin bile.

Ne düşünüyorsun ?

0 puan
Artı oy Eksi oy

Bir cevap yazın

Kapalı kapılar

Sevgi ve Kadastro Memuru