in

Hayal Denilen Gerçeklere

Yüreğim kan ağlıyor sanki bir hoşçakal kurşununa

Kan kusuyor gözlerim zamanın acı kollarına

Yazdığım ilk satır geliyor şiir kokan avuçlarıma

Şimdi saatler çeyrek geçiyor yokluğunun uğultusuna

Saniyem kırılmış ,akrebimin zehri dupduru,

Yelkovanın ağırlığı çökmüş, kundaklarım kupkuru

Zehri bir aşk ki yüreğimde hayalinin umudu

Yosun tutmuş gözyaşlarım yokluğunda uçkurum

Çığlıyor dön ıslıklarını şiirlerim gecelerce

Nem tutmuş senlerim kokuyor liriklerim ufka gebe

Hüzünlü şarkılar kadar hüzünlesti güneşim

Ve ben yanlızlıkla ,yanlışlıkla herkesleştim

Kıyımda balıkçı teknesi gelgitlerim yakamozlarım

Anıların altında kaldı umut dolu yarınlarım

Düşüncelerim rutubetleşti bir kaç sayfa hayat yazdım

Rutubetli masamda kaldı sayfalarım, hıçkırıklarım

Gülüşünün portresini düşleyip asamadım yanlızlığıma

Aşamadık beraber temiz aşkımızın hatırınıda

Kalakaldı hayallerim bir haziran akşamında

Şimdi hayal denen gerçeklerin naaşı dolu omuzlarımda

Beynimde susmak bilmiyen cenaze sirenleri çalıyor

Her yankıda depremler

oluyor gecelerim bulanıklaşıyor

Sokaklar dolusu hüzün, keder birikiyor demleniyor

Geleceğim benden habersiz, belirsiz olup şekilleniyor

Ne düşünüyorsun ?

0 puan
Artı oy Eksi oy

Bir cevap yazın

Merhaba Ömrüm

Duyarlı Bir İnsan Olmanın Hikayesi: Olağanüstü Bir Gece/S. ZWEIG